Απασχόληση

Το πρόσωπο της ανεργίας

Περισσότερα...

Όταν μου ζητούν να μιλήσω ή να γράψω για την ανεργία των νέων, την οικονομική κρίση και τη φτωχοποίηση στην Ελλάδα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι δεν είναι οι αριθμοί, αλλά οι άνθρωποι.

Σκέφτομαι την Κατερίνα, αριστούχο φιλόλογο, άνεργη για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, που με ρωτά χαμογελαστή όταν σερβίρει καφέ «να στείλω ένα ακόμα βιογραφικό, αλλά τι θα αλλάξει; Κανένας δεν προσλαμβάνει πια».

Σκέφτομαι τον Μάνο, με τις λαμπρές σπουδές στα Χρηματοοικονομικά και στη Διοίκηση, που εύχεται να έχουμε πάντα καλοκαίρι: «Αν δεν υπήρχε η εποχική δουλειά του ναυαγοσώστη, δεν ξέρω τι θα έκανα. Το 2014, που επέστρεψα από το Λονδίνο, είχα κάποιες ελπίδες, αλλά…».

Σκέφτομαι μια σκιά, τυλιγμένη σε γκρι κοστούμι, να

Περισσότερα...

Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε;

Περισσότερα...

Ποιο είναι το πλαίσιο με βάση το οποίο ζούμε σήμερα; Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε; Ποιο είναι το πρώτιστο και τι προστάζει την εκάστοτε επιλογή;

Εν έτει 2018 και ενώ ανήκουμε –όπως τουλάχιστον πληροφορούμαστε από τους εκάστοτε κυβερνώντες– στον δυτικό ανεπτυγμένο κόσμο και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, το λογικό και προφανές θα ήταν να δουλεύουμε για να ζούμε άνετα και χωρίς άγχος. Όμως η οικονομική δυσπραγία έχει οδηγήσει ή, καλύτερα, έχει αναγκάσει μια μεγάλη μερίδα του ενεργού πληθυσμού να πολυ-απασχολείται, αφού τα οικονομικά πολλών στο τέλος κάθε μήνα δεν επαρκούν για όσα χρειάζονται. Όχι γιατί η υπερκατανάλωση έχει τις διαστάσεις που είχε κάποτε ή γιατί μας διακατέχει μια μεγαλομανία, αλλά γιατί είναι

Περισσότερα...

Ακολουθείτε τα πρέπει ή είστε επαναστάτες;

Περισσότερα...

 

Δεν είναι λίγες οι φορές που πασχίζουμε να πειθαρχήσουμε στα πρέπει και στα deadlines. Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που, ενώ μια εσωτερική φωνή μάς παρακινεί να υλοποιήσουμε τις ιδέες μας –από το να γράψουμε ένα άρθρο μέχρι το να κάνουμε τα πρώτα βήματα σ’ ένα νέο πρότζεκτ μας– και μάλιστα νιώθουμε και ενθουσιασμένοι, τελικά καθόμαστε μπροστά στον υπολογιστή και δεν κάνουμε τίποτα εποικοδομητικό ή δεν κάνουμε το πρώτο βήμα, γιατί φοβόμαστε ότι το status quo δεν θα μας αποδεχτεί.

Όμως, από την άλλη, βλέπουμε ανθρώπους που δρουν σύμφωνα με το action plan που έχουν εκπονήσει, πιστοί στις επιμέρους δράσεις και στους στόχους που έχουν τεθεί από τρίτους ή έχουν θέσει οι

Περισσότερα...

Μάθηση: Διά βίου ανάπτυξη!

Περισσότερα...

 

Ο Larry Crowne, βετεράνος του Ναυτικού (κεντρικό πρόσωπο της ταινίας «Η περίπτωση Λάρι Κράουν»), είναι διαζευγμένος και ζει μόνος του σ’ ένα σπίτι που έχει αγοράσει με δάνειο. Απολύεται από την εργασία του σε μεγάλο πολυκατάστημα, παρά την αρχαιότητα και την υποδειγματική του εργατικότητα, λόγω έλλειψης πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Μην μπορώντας να βρει άλλη δουλειά, και με κίνδυνο να του πάρει το σπίτι η τράπεζα, αποφασίζει να γραφτεί σ’ ένα κολέγιο ώστε να αποκτήσει το πτυχίο που του στοίχισε την εργασία του. Παράλληλα, εργάζεται με μερική απασχόληση σ’ ένα φαστ φουντ, προκειμένου να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα και να βγάζει και τα απαραίτητα για την επιβίωσή του. Αξιοποιώντας τις γνώσεις από το μάθημα των Οικονομικών

Περισσότερα...

Τα όμορφα οράματα όμορφα καίγονται

Περισσότερα...

Ήρθε και η ΔΕΘ και μας έφερε μια πρωθυπουργική ομιλία γεμάτη υποσχέσεις και όραμα με το κιλό.  Ένα όραμα του πρωθυπουργού που φυσικά μόνο άσχημο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, ειδικά σήμερα, στη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνουμε.

Ο κ. Τσίπρας, βλέποντας προς τις εκλογές, επιδίωξε να δώσει ελπίδα, να δείξει ότι κάτι αλλάζει, ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα και ότι οι Έλληνες μπορούν πλέον να μοιραστούν και αυτοί το όραμά του. Ένα όραμα που μένει να αποτυπωθεί επί χάρτου και να γίνει από λόγια πράξη, γιατί λόγια χορτάσαμε και ακούσαμε πολλά, ακόμα και αν ήταν δίκαια και δεν έγιναν πράξη… Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η ομιλία έγινε στη σκιά των 8 χρόνων μνημονίων, της εξόδου από αυτά, αλλά

Περισσότερα...

Έχουν οι εργαζόμενοι δικαίωμα στην απεργία;

Περισσότερα...

Με αφορμή την απεργία που έγινε μέσα στην εβδομάδα από την Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) δημιουργήθηκε για πολλοστή φορά ένα κλίμα τρομολαγνείας. Καθείς από το πόστο του έσπευσε να προπαγανδίσει πόσο καταστροφική είναι η συγκεκριμένη απεργία, όπως ήταν και η προηγούμενη, όπως και η προ-προηγούμενη, όπως είναι όλες οι απεργίες. Εύλογα λοιπόν γεννάται το εξής ερώτημα: έχουν άραγε οι εργαζόμενοι δικαίωμα στην απεργία;

Ραδιόφωνα, τηλεόραση και εφημερίδες αναμάσησαν τη χιλιοειπωμένη καταστροφολογία για τους επιβάτες που ταλαιπωρούνται, την ανεπανόρθωτη βλάβη που δέχεται η εικόνα της χώρας μας ως τουριστικού παραδείσου και τις επιχειρήσεις που χάνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ και θα κλείσουν. Βέβαια η

Περισσότερα...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookie από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας.
Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.